Kenia, Uganda en Rwanda 2019


Wat waren de laatste weken drukke weken. We zijn bezig geweest met Adia (waar nog mooie dingen van aan komen), hebben mensen bezocht, verder gegaan met het land en huis ontwikkelen en hebben samen genoten. We hebben schrijnende verhalen gehoord, waar ik soms in de nacht nog van wakker lag,
Waar zal ik beginnen.. Het waren erg drukke weken! We kunnen met trots zeggen dat we verhuisd zijn naar ons land. Het heeft bloed, zweet en vooral tranen gekost maar wat zijn we blij. In totaal heeft het 6 weken geduurd, wat langer dan we verwacht hadden. Door alle tegenslagen
Weer een week voorbij. Wauw wat gaat de tijd toch snel. Elke week is er wel weer iets nieuws te ontdekken of leer ik weer wat bij. De afgelopen week zijn we druk bezig geweest met Adia. Zo hebben we met de organisatie mama Justine kunnen helpen om haar winkeltje
Ik voel mij gelukkig ondertussen weer helemaal de oude. Wel probeer ik het nog rustig aan te doen, het is niet niks.  Wat gebeurt er hier toch veel in korte tijd. Zo zijn onze palen van ons hek rondom het land gestolen. Langzaamaan verdwenen er steeds meer, frustrerend! Totdat Reymond
Alsof het allemaal nog niet genoeg was.. Ik had de hele week al hoofdpijn , gek maar niet zorgwekkend. Vrijdag werd deze pijn erger, kreeg ik ook pijn in mijn lichaam en voelde ik mij erg slap. Hmm zou het malaria zijn? Ik ben vroeg van ons land terug gegaan
Heel soms zit het niet mee. Het leven in Kenia is niet altijd gemakkelijk of fijn, soms is het ook gewoon zwaar. De afgelopen week was het mentaal even pittig. Ik zat erdoor. Eerst zijn we helaas (redelijk zacht) gevallen met een motorbike door de modder. Veel schrik maar ook
Huisje, boompje en beestje… Wat is er veel gebeurd in de tussentijd. Voor lange tijd dromen Reymond en ik om een eigen stuk land te hebben met een klein huisje en wat dieren eromheen. Een hond, een koe en kippen? Samen bouwen aan onze toekomst, dat is wat we willen.
Tags: 
Ik heb een tijdje getwijfeld of ik weer verhalen op deze website zou zetten of niet… Het kost altijd veel tijd maar het geeft naast de blije foto’s ook wel de echte kant van leven in Kenia weer. Het is namelijk niet altijd even makkelijk. Waar zal ik beginnen, ik
De laatste week… We zijn naar de markt gegaan om wat dingetjes te halen om vervolgens naar Raymond zijn zus te gaan, waar we erg gelachen hebben. Om vervolgens naar Raymond zijn oude school te gaan om wat dingen te regelen, wat uiteindelijk 5 uur duurde zonder echt resultaat. Helaas.
De vijfde week is aangebroken, nog maar een week te gaan… Zo we zijn weer in Kenia, wat een reis. Rond 1 uur waren we weer terug in Thika, waar iemand meteen al onze kleding gewassen heeft. Wat maar goed is ook, aangezien ik helemaal geen kleding meer had. Om

Vanuit een thuis weer thuis


Wat waren de laatste weken drukke weken. We zijn bezig geweest met Adia (waar nog mooie dingen van aan komen), hebben mensen bezocht, verder gegaan met het land en huis ontwikkelen en hebben samen genoten. We hebben schrijnende verhalen gehoord, waar ik soms in de nacht nog van wakker lag, om vervolgens deze mensen met iets kleins te kunnen helpen. Maar ook hebben we onze eerste Valentijn samen gevierd. Als kers op de taart zijn we ook nog verloofd, wat was dit speciaal met de mensen waarvan we houden om ons heen (of via videobellen).

Ondertussen ben ik alweer een aantal dagen thuis. Kenmerkend is dat bij elke thuiskomst ik het gevoel krijg ‘ik had zoveel meer kunnen doen’, maar het is goed zo. Er is altijd een andere keer. Ik heb veel geleerd in deze drie maanden, meer dan dat ik had kunnen hopen. Ik heb na twee keer met de motorbike gevallen te zijn weer moeten leren vertrouwen, wat was ik bang om weer op de motorbike te gaan. Na het krijgen van een amandel- en keelontsteking, malaria en een longontsteking was ik ook het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Was dit klimaat nou wel echt voor mij gemaakt? Langzaamaan kreeg ik weer vertrouwen en voelde ik mij beter dan ooit. We hebben meningen van anderen opzij moeten zetten om zo samen gelukkig te zijn. Ik heb mij gemengd met de lokale bevolking, wat mij ook weer meer heeft doen leren over de cultuur en de taal. Ik heb daarnaast een tijd geen telefoon gehad, ben veel op mijn telefoon kwijtgeraakt, maar toch vond ik rust.  Zoals iedereen weet is (vooral met het bouwen) niet alles goed verlopen maar dit heeft ons in laten zien hoe belangrijk vergeven en vergeten is. Een voorbeeld zijn, dat is wat we geprobeerd hebben. 

Ik kan nog wel even doorgaan, het is soms moeilijk uit te leggen hoe het leven in Kenia is. Ik ben zo trots. Toen ik uit Nederland vertrok had ik niet gedacht dat we nu een huis zouden hebben, George in ons leven gekomen zou zijn, verloofd zouden zijn en ook nog eens een organisatie opgezet zouden hebben. We zijn zoveel sterker als individu maar ook als koppel geworden. 

Nu is het weer tijd om te wennen. Een wc die doorspoelt , wauw wat een luxe. Al het lekkere eten, ja dat heb ik gemist. Ik ben blij weer in Nederland te zijn maar mis ook Kenia. En nu? Nu gaan we weer door met ons leven. Het is niet makkelijk en wat zouden we graag bij elkaar zijn, we weten echter waar we het voor doen. We krijgen vaak de vraag wanneer we weer samen gaan zijn, we weten het alleen niet. Wat we wel weten is dat we geloven dat het goed komt en onze tijd weer komt, wat uiteindelijk het allerbelangrijkste is. 

Ik wil iedereen die ons op welke wijze heeft gesteund bedanken, we zijn heel dankbaar. 

“How lucky am I to have something that makes saying goodbye so hard”